KAYIP ZAMANIMIN DİLİMLERİNDEN - 1

Son zamanlarda yaşadıklarım kamera şakası olmalı. Günlerdir bekliyorum bir yerlerden biri çıkacak ve bana "kameraya el sallayın" diyecek diye; ama yok kimsenin bir şey demediği gibi üst üste şansız olaylar içinde kavrulup gitmeye devam ediyorum. Daha fazla dayanacak gücüm kalmadı. Yok ben devam etmek istemiyorum. Umut kalmadı içimde. İnsan tek bir şey için yaşar bence, o da umut. Ben umut için yaşamıyorum diyen umut için yaşadığının farkında değildir sadece. Para kazanmayı umut ederiz. İyi bir evlilik yapmayı, daha iyi bir işte çalışmayı, eşlerimiz tarafından anlaşılmayı, güzel olmayı, nefes alabilmeyi, daha uzun yaşayabilmeyi, hiç yaşlanmamayı, arabamızın olmasını, evimizin olmasını... Önce umut ederiz; sonra o umutla yaşar o umudun peşinden savruluruz. Ben umudumu kaybettim. Kaybettim ve zamanını hatırlamıyorum. Ben kendimi de kaybettim. Birilerinin beni bulmasını bekliyorum. Küçücük bir ışık yaratmaya çalışıyorum. Çabalıyorum; yoruluyorum sonunda hep kayboluyorum. Bazen kafamın içinde birileri varmış gibi sürekli konuşmalar oluyor. Konuşmaları takip ederken nereye geldiğimi nasıl geldiğimi farkedemiyorum. Sözler uçuşuyor beynimde söz sözcük uçup duruyor. Yollar bitiyor; garip yerlerde kendime geliyorum. Yaptıklarımı takip edemiyorum. Hayat kurma derdi için de yok etmeye çalışıyor birileri beni,sizi,hepimizi... Kendi hayatımızı kurucaz diye istemediğimiz işlerimiz oluyor. Sevmediğimiz mesleklerimiz. Sonunda işte ne oluyor? Söyleyeyim ben size sonunda taktir görüyorsunuz, onure ediliyorsunuz, aileleriniz tarafından adam oldun bak sonunda diye soğuk bir alkış alıyorsunuz. Sonunda elaleme karşı bir şey oluyorsunuz yani.
Ben de eskiden beri birşey olmaya çalışıyordum. Şey olunur mu hiç ? Adını bir türlü hatırlayamayan insanların kullandığı kaçış cümlesinden başka bir şekilde de insanı tanımlayan bir sıfat haline gelebilir bu şey kelimesi. Bölük pörçük şeyler olabilir; anılar yazılar gibi ; ama insan bir şey olabilir mi? Nesnelleştirmeye mi çalışıyorum kendi mi yada birileri bizi nesnelleştirme peşinde mi ? Oysa canlılar alemindendik ya adımızda homo sapiyens. Cinsimiz türümüz var tanımlı. Bayadır yaşadığımı bana hissettiren tek özelliğim sürekli ve sık aralıkla ve tabiki uzun zamanın vermiş olduğu alışkanlıkla aldığım ve verdiğim nefesim. Nefes alış verişimin bile çoğu zaman farkında olmadığım zamanlarım oluyor. Yaşadığımı hissetmediğim zamanlarım. Zamanlarım işte ben, kendimin zannettiğim zamanların içerinde kayboluyorum. Öyle yada böyle yaşıyorum işte çoğu zaman yaşamıyormuş gibi yaşasam bile. Ciğerlerim yaşamımı idame ettirmemi sağlayacak havanın ağırlığını taşıyamıyor; bunu hissediyorum ama bir şekilde yaşıyorum hala. Yaşıyor isem canlıyım. Nefes alıyorum; kanım sıcak; memeliyim. İşte ben bu memeli oluşumdan çok kaybettim bu ülkede. Bu ülkede memeli olmak zor iş. Sahip olduğum iki memem bana kalsın diye sürünmeye devam etmekteyim. Sürüngen değilim; memeliyim. Memeli bir canlıyım; o zaman nesne değilim. Birşey olamam yani. İlla birşey olunacaksa, ben şey olacaksam başına bir de hiç koyalım. Hiçbir şey olayım ben.